Deprem sonrası Adıyaman Merkez’de görev yaptım, hafızamda bir çok hatıra var ancak birkaç tanesi hiç unutulacak gibi değildi benim için.

Çalıştığımız enkazdan çıkarılan babanın kızı, feryatlarla eşi ve çocuğu ile gelirken elinde iki tane 1,5 litrelik su şişesi vardı. Babasını görmek istedi, izin vermediler ancak suları göstererek ‘’Babamın yüzünü yıkayacağım’’ diyerek ortalığı birbirine kattı. O acı ile o suyu düşünerek gelmesi beni hayrete düşürmüştü…

Başka hatırladığım an ise 15 yaşlarında bir delikanlının aile yakını ile konuşurken birkaç kişinin çıkıp yaşadığını ancak annesi, babası, kardeşi ve birkaç kişinin enkazda olduğunu ve öldüklerini anlatırken gayet normal konuşması, ardından "Ama yenge onlar şimdi morarmışlardır bir an evvel çıkarsalar" dedikten sonra ağlamaya başlaması, ölümü kabullenip bedenlerinin morarmasını düşününce ağlaması beni çok etkilemişti.

Aynı zamanda valiliğe doğru yürürken 30 yaşlarında bir beyefendinin mahçup bir ifadeyle yanıma gelip "Bir şey isteyebilir miyim?" deyip "Bana ceset torbası bulabilir misiniz?" dediğinde o mahcubiyetinin altındaki isteğinin ceset torbası olması hayatım boyunca unutamayacaklarım arasındadır…

Anlatılacak birçok yaşanmışlık ve görmüş olduklarımız var. Dönüşte benim kendi içimde yaşadıklarım ve dönüşümlerim var, hayatımda ve psikolojimde…

Rukiye Okutan
Tulpar Arama Kurtarma ve Sivil Savunma Derneği Başkan Yardımcısı